موارد مصرف هیستیدین چیست؟

وقتی نوبت به سلامت انسان می رسد، هیستیدین به عنوان یک آمینواسید ضروری نقش خود را ایفا کرده و می تواند از بدن محافظت کند. هیستیدین یک ماده پروتئینی و از اجزای تشکیل دهنده محصولات مهم بیوشیمی است که در حفاظت از پوست در برابر اشعه ماورابنفش و کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو نقش دارد.

هیستیدین چیست؟

هیستیدین (ال-هیستیدین) یکی از 20 آمینواسید است که پروتئین های بدن را تشکیل می دهند. به طور کلی این مواد به دو دسته ضروری و غیرضروری تقسیم می شوند. آمینواسیدهای غیرضروری، ترکیباتی هستند که بدن می تواند آنها را تولید کند درحالیکه آمینواسیدهای ضروری باید از طریق رژیم غذایی جذب شوند زیرا بدن قادر به ساخت و تولید آنها نیست.
هیستیدین یک آمینواسید ضروری است. یک مطالعه بلندمدت نشان داد افرادی که رژیم غذایی فاقد هیستیدین را در بلندمدت مصرف می کردند، با عوارض و مشکلاتی مثل کاهش سطح هموگلوبین (پروتئینی که اکسیژن را به گلبول های قرمز می رساند) مواجه شدند.
هیستیدین به مقادیر اندک در کبد تولید می شود. از همین رو این ماده باید از طریق رژیم غذایی مصرف شود تا سطح هیستیدین در بدن حفظ گردد. دراینجا هیستیدین به مواد مهمی مثل هیستامین و کارنوزین تبدیل می شود.

کارکرد:

هیستیدین برای رشد و ترمیم بافت ها، تولید گلبول های قرمز و حفاظت از بافت ها در برابر آسیب اشعه ها و فلزات سنگین موردنیاز می باشد. هیستیدین برای تشکیل غلاف میلین ضروری است. غلاف میلین، لایه های اطراف اعصاب است که به انتقال سریع سیگنال ها به مغز کمک می کند.
در مطالعات حیوانی و انسانی، هیستیدین در نرمال نگه داشتن سطح هموگلوبین-پروتئینی که مسئول تحویل اکسیژن از ریه به بافت های بدن است، نقش دارد.  
یوروکانیک اسید که از طریق هیستیدین تولید می شود، یک جذب کننده اشعه ماورابنفش است که از سلول های پوست محافظت می کند.
به علاوه هیستیدین به هیستامین تبدیل می شود. هیستامین یک مولکول پیام رسان است که در کارکرد سیستم ایمنی، گوارش و قوه جنسی نقش دارد.
هیستیدین (به همراه بتا-آلانین) از اجزای تشکیل دهنده کارنوزین است. کارنوزین یک آنتی اکسیدان مهم است که سرعت پیشرفت بیماری های تحلیلی را کاهش داده و تشکیل لخته در شریان ها را کمتر می کند. هیستیدین به بهبود عملکرد عضله در ورزش هایی با شدت بالا کمک می کند.

عمل جراحی:

محلول هیستیدین-تریپتوفان-کتوگلوتارات (HTK) یک محلول محافظتی حاوی هیستیدین است که به طور منظم برای تحریک قلب در طول عمل جراحی و حفاظت از عضله قلب در برابر کاهش ذخایر خون استفاده می شود.
کارآزمایی های بالینی، اثربخشی این محلول را برای کاهش آسیب ناشی از کاهش اکسیژن در قلب و کلیه ها اثبات کردند.
این محلول برای محافظت از بافت های دهنده استفاده می شود.
 

1-حفاظت از قلب

یک مطالعه مشاهده ای که روی بیش از 1100 نفر امریکایی انجام شد، نشان داد جهش هایی که منجر به افزایش سطح هیستیدین می شود، با کم شدن شیوع بیماری کرونری قلب ارتباط دارد.
یک کارآزمایی بالینی روی 50 نفر مبتلا به نارسایی قلبی مادرزادی نشان داد که مشتق هیستیدین-کارنوزین-می تواند عملکرد بدن هنگام ورزش و کیفیت زندگی را بهبود بخشد.
نارسایی قلب در موش (بدلیل احیای ذخایر خون بعد از سکته قلبی) که با هیستیدن درمان شد، روند بهبود را بهتر کرد. هیستیدین، ترکیبات اکسیداتیو واکنشی را کاهش داده و به حفظ انرژی (ATP) کمک می کند.
در موش های دیابتی، مصرف مکمل به همراه کارنوزین موجب کاهش سطح چربی خون و تشکیل لخته در شریان ها شد.

2-کاهش فشار خون

نتیجه یک مطالعه روی 92 نفر با مشکلات قلبی نشان داد که دوزهای بالای هیستیدین با پایین آمدن فشارخون ارتباط دارد.
در یک مطالعه روی موش مبتلا به فشارخون مشخص شد که مصرف مکمل خوراکی هیستیدن، فشارخون را کاهش می دهد. همچنین کارنوزین، فشارخون را در موش های چاق کاهش داد.

3-آنتی اکسیدان

نتیجه یک مطالعه روی 92 زن چاق با کمبود هیستیدن نشان داد که مصرف این آمینواسید طی 12 هفته موجب کاهش استرس اکسیداتیو می شود.
مطالعه دیگر روی بیش از 400 زن نشان داد که بین کاهش سطح هیستیدین و استرس اکسیداتیو ارتباط وجود دارد. به علاوه وضعیت آنتی اکسیدان در زنان چاق بدلیل غیرطبیعی بودن متابولیسم هیستیدین و آرژنین نامطلوب بود.
 

4-التهاب

در 2 مطالعه روی بیش از 500 زن مشخص شد که مکمل هیستیدین با متوقف کردن تولید سایتوکین های التهابی منجر به کاهش التهاب می شود.
 

5-سطح قندخون

در یک کارآزمایی بالینی روی 92 زن چاق مبتلا به سندروم متابولیک مشخص شد که مصرف 4 گرم مکمل هیستیدین طی 12 هفته به طور قابل توجهی مقاومت انسولین را کاهش می دهد.
یک مطالعه مشاهده ای روی 88 فرد چاق نشان داد که افزایش سطح هیستیدین با کاهش سطح قندخون ناشتا و کاهش مقاومت انسولین ارتباط دارد.
در موش، مصرف مکمل هیستیدن و کارنوزین به پیشگیری از عوارض دیابت کمک کرد.
 

6-کارکرد مغز

در یک کارآزمایی بالینی روی 20 نفر با خستگی مزمن و اختلال خواب مشخص شد که مصرف مکمل هیستیدین به مدت 2 هفته باعث بهبود توجه، حافظه و تفکر و کاهش خستگی می شود.
کارآزمایی دیگر روی 25 سرباز در طول جنگ نشان داد که درمان با کارنوزین موجب بهبود قوه تفکر می شود.
در موش ها، مکمل هیستیدین باعث بهبود حافظه کوتاه مدت و حفاظت از مغز در برابر آسیب های ناشی از کاهش ذخایر اکسیژن (ایسکمی مغز) شد.
 

7-چاقی

یک مطالعه مشاهده ای روی 88 فرد چاق نشان داد که افزایش مصرف هیستیدن از طریق رژیم غذایی با کاهش شاخص توده بدنی (BMI)، دور کمر و فشار خون ارتباط دارد.
 هیستیدین در مغز به هیستامین تبدیل می شود. در موش ها، مکمل یاری با هیستیدین باعث کاهش رفتار خوردن از طریق تبدیل آن به هیستامین می شود. در مطالعه دیگر مشخص شد که مکمل یاری با هیستیدین نه تنها خوردن بلکه تجمع و انباشت چربی را نیز کاهش می دهد.
با این حال نتیجه یک کارآزمایی بالینی قدیمی نشان داد که هیستیدین خیلی در  سرکوب کننده اشتها موثر نیست.
 

8-حفاظت از پوست

هیستیدین از اجزای تشکیل دهنده یوروکانیک اسید است. یوروکانیک اسید، ترکیبی است که در سلول های پوست انسان ساخته می شود و می تواند اشعه ماورابنفش را جذب کند. یوروکانیک اسید همانند یک ضدآفتاب طبیعی عمل می کند که می تواند از DNA در برابر نورآفتاب حفاظت کند.
نتیجه یک کارآزمایی بالینی روی 24 فرد مبتلا به اگزما نشان داد که مصرف مکمل هیستیدین به مدت 4 هفته می تواند شدت بیماری را به طور قابل توجهی کاهش دهد و 39 درصد بیماران با مصرف این مکمل، احساس بهتری داشتند.
دو مطالعه روی موش نشان داد که افزایش سطح یوروکانیک اسید روی پوست بعد از مصرف مکمل هیستیدین موجب حفاظت از پوست در برابر اشعه ماورابنفش می شود.
 

9-پیشگیری از لخته خون

در یک کارآزمایی بالینی روی 18 فرد که دچار لخته خون در عروق شده بودند، نشان داد که مصرف مکمل هیستیدین به مدت 1 هفته از تشکیل لخته خون جلوگیری می کند. اثرات مصرف این مکمل احتمالا ناشی از عملکرد متابولیت های آراشیدونیک اسید می باشد.
مصرف هیستیدین در موارد زیر ناموثر می باشد:

محدودیت ها و موانع:

کارآزمایی های بالینی بسیار کمی و آن هم بیشتر بر روی جمعیت های کوچک انجام شده است. به منظور اثبات مزیت های مکمل هیستیدین برای اکثر بیماری ها نیاز به کارآزمایی های بزرگتر و وسیع تری است.
به علاوه بیشتر مطالعات، هیستیدین را با سایر مواد ترکیب کردند و نشان دادند که تخمین سهم هیستیدین در این اثرات بسیار سخت و دشوار است.

علایم کمبود:

علایمی که در اینجا مورد بحث قرار می دهیم، مربوط به کمبود هیستیدین است اما این علایم برای تشخیص کمبود هیستیدین کافی نیست. به پزشک مراجعه کنید تا او نوع بیماری که باعث کاهش سطح این آمینواسید شده را تشخیص دهد و یک برنامه صحیح را برای بهبود سلامتی ارایه دهد.
از آنجایی که هیستیدین یک آمینواسید ضروری است، کمبود آن می تواند باعث عوارض شدید و جدی شود. علایم اصلی کمبود هیستیدین شامل خشکی پوست، ضایعات پوستی، آنمی، کاهش شنوایی و احساس کسالت و ناخوشی می باشد.

التهاب و استرس اکسیداتیو:

نتیجه یک مطالعه روی 325 فرد مبتلا به بیماری کلیوی مزمن نشان داد که کاهش سطح هیستیدین خون با التهاب و استرس اکسیداتیو و افزایش مرگ ومیر ارتباط دارد.
دو مطالعه دیگر روی بیش از 300 زن چاق نشان داد که کاهش سطح هیستیدین با چاقی و افزایش التهاب و استرس اکسیداتیو ارتباط دارد.
 

آنمی:

4 فرد سالم به مدت 48 روز از یک رژیم غذایی فاقد هیستیدین استفاده کردند که سطح هموگلوبین و سایر پروتئین هایشان تحت پیگیری و ردیابی قرار گرفت. کاهش 11 درصدی سطح هموگلوبین که منجر به آنمی شد، به مروز زمان با تخلیه هیستیدین مشاهده شد.
 

کاهش کارکرد مغز:

یک کارآزمایی بالینی روی 17 نفر نشان داد که تخلیه هیستیدین بر فرایندهای پاسخ تاثیرگذار است.
 

پوست:

نتیجه یک مطالعه روی 18 نفر که دچار زخم و جراحت شده بودند، نشان داد که سطح هیستیدین در 16 نفر آنها کاهش یافته است. بنابراین کمبود هیستیدین می تواند پوست را ضعیف و آسیب پذیر کند و منجر به زخم و جراحات بیشتری شود.

اضطراب:

کمبود هیستیدین در رژیم غذایی موش باعث رفتارهای اضطرابی شد که این رفتارها بدلیل کاهش سطح هیستیدین در مغزشان بود.

عوارض جانبی:

این لیست همه عوارض جانبی را پوشش نمی دهد. در صورت مشاهده هرگونه عوارض جانبی با پزشک یا داروخانه تماس بگیرید.
مقدار زیاد هیستیدن در بدن موجب بروز عوارض ناخواسته می شود. مصرف زیاد هیستیدین (بیش از 32 گرم در روز) باعث سردرد، ضعف، خستگی، تهوع، آنورکسیا، افسردگی و از دست دادن حافظه می شود.
نتیجه یک مطالعه روی 11 فرد مبتلا به شیزوفرنی نشان داد که سطح هیستیدین خون در این افراد بالاتر از حد متوسط است. اگرچه بالارفتن سطح هیستیدین لزوما یک عارضه جانبی نیست اما افزایش سطح هیستیدین (که منجر به افزایش سطح هیستامین می شود) می تواند اثرات مخربی بر مغز داشته باشد.
در موش، افزایش سطح هیستیدین منجر به کمبود مس، بالا رفتن سطح کلسترول، بزرگ شدن کبد و سرکوب اشتها شد.
 

عواملی که هیستیدین را کاهش می دهند:

دلیل کمبود هیستیدین، ناکافی بودن مصرف هیستیدین از طریق رژیم غذایی است زیرا بدن نمی تواند این آمینواسید را بقدر کافی تولید کند. کمبود ویتامین B9 (فولات، فولیک اسید) باعث می شود که بدن هیستیدین را از طریق ادرار دفع کند. نرمال نگه داشتن سطح فولات در بدن برای پیشگیری از کمبود هیستیدین مهم است.
 

موادغذایی و مکمل ها:

غذاهای زیادی وجود دارند که حاوی مقادیر زیادی هیستیدین هستند و می توانند کاهش سطح هیستیدین را جبران کنند. این غذاها شامل غذاهای پروتئینی مثل تخم مرغ، گوشت گاو، مرغ و ماهی هستند. غذاهای غنی از هیستیدین شامل سویا، لوبیاها، گندم، ذرت، کویینوآ و برنج می باشند.
به علاوه مکمل های هیستیدین در بازار موجود هستند.  

منبع خبر: selfhacked
تنظیم: زهرا محبی(کارشناس ارشد تغذیه)

دیدگاه‌ها

با سپاس از اطلاعات مفیدی که ارایه نمودید

افزودن دیدگاه جدید